Ανιγκό στην «equipe»: «Το απολαμβάνω…»

0

Ο Γάλλος τεχνικός κάνει εξαιρετική δουλειά, οι Βοιωτοί πραγματοποιούν το καλύτερο ξεκίνημα στην ιστορία τους και με αυτή την αφορμή μίλησε στην «Equipe» τόσο για το πώς έχει βρει την κατάσταση στην Ελλάδα όσο και για το προσωπικό του δράμα, την απώλεια του γιου του.

Αναλυτικά όσα είπε:

«Aγωνιστικά, ξεκινήσαμε απέναντι σε δύο μεγάλους, ΠΑΟΚ και Παναθηναϊκό και πήγαμε καλά. Ο κόσμος εξεπλάγη από το ξεκίνημά μας, αλλά εμείς όχι. Αν είχαμε δεχτεί δύο χαστούκια, θα βλέπαμε τι θα έλεγαν. Είναι το καλύτερο ξεκίνημα στην ιστορία του συλλόγου. Έπρεπε να δείτε πόσο ευτυχισμένοι ήμασταν μετά την νίκη της περασμένης Κυριακής με τον Απόλλωνα Σμύρνης. Ήταν κορυφαία στιγμή, μία πραγματική χαρά. Κοντεύω να ξεχάσω που ήμουν και τι έχω κάνει στο παρελθόν. Ανακάλυψα ξανά την δουλειά μου και αυτές τις στιγμές αδρεναλίνης την παραμονή αλλά και την ημέρα του αγώνα, τις ομιλίες. Τα απολαμβάνω. Νιώθω ξανά όπως στις ακαδημίες της Μαρσέιγ, στα τέλη της δεκαετίας του 1990 και τις αρχές του 2000. Κάνω προπόνηση με τόσο μεγάλη ευχαρίστηση. Έχουμε πολλούς νέους που με προσέχουν, είναι σαν εκπαίδευση. Είναι κάτι θαυμάσιο».

Για το αν η προπονητική ήταν σαν ναρκωτικό που του έλειπε: «Ναι ισχύει, είναι ένα περίεργο επάγγελμα, στο οποίο οι στιγμές ευτυχίας διαρκούν πάρα πολύ λίγο, κυρίως υπάρχει θλίψη και πίεση. Με ρωτάς αν φοβόμουν να έρθω στην Ελλάδα; Είτε θα ήταν μία διαδικασία αναγέννησης, είτε μία διαδικασία εξαφάνισης, αλλά το ίδιο θα μπορούσε να γίνει και στο Μαρόκο, οπότε γιατί να μην έρθω;».

Για την ζωή του στην Ελλάδα και πώς αντιμετωπίζει την απώλεια του γιού του: «Στην Ελλάδα έπειτα από τις πρώτες επτά εβδομάδες που έμεινα μόνος μου, τηλεφώνησα στη γυναίκα μου που ήταν στο Μαρόκο και της είπα: «Είναι σαν να βρίσκομαι σε μοναστήρι. Δουλεύω μόνος μου, δεν είμαι πλεον ο ίδιος άνθρωπος, έχω πολύ χρόνο για να σκεφτώ». Όταν έφυγε ο γιός μου ήταν σα να έκλεισε ένα λουλούδι, κλείστηκα στον εαυτό μου. Σιγά – σιγά χάρη στο Μαρόκο και στην Ελλάδα ανοίγομαι. Πάντα υπάρχει η αίσθηση της απώλειας, αλλά πλέον την ζω διαφορετικά. Την ζω με την βεβαιότητα πως ο γιός μου θα ήθελε να είμαι εδώ που βρίσκομαι τώρα, να μην τον ξεχάσω ποτέ αλλά να συνεχίσω να ζω».

Comments are closed.